به رنگ هر چه دلت می خواهد

چو شب به راه تو ماندم كه ماه من باشي
چراغ خلوت اين عاشق كهن باشي
بسان سبزه پريشان سرگذشت شبم
نيامدي تو كه مهتاب اين چمن باشي
تو يا خواجه نگشتي به صد هنر، هيهات
كه بر مراد دل بي‌قرار من باشي
تو را به آينه‌داران چه التفات بود؟
چنين كه شيفته‌ي حسن خويشتن باشي
دلم زنازكي خود شكست در غم عشق
وگرنه از تو نيايد كه دلشكن باشي
وصال آن لب شيرين به خسروان دادند
تو را نصيب همين بس كه كوهكن باشي
زچاه غصه رهايي نباشدت، هر چند
به حسن يوسف و تدبير تهمتن باشي
خموش سايه! كه فرياد بلبل از خاميست
چو شمع سوخته آن به كه بي‌سخن باشي
تهران - خرداد ماه ۱۳۵۱ - امير هوشنگ ابتهاج

تا مريم را درد زه(زايش زاييدن) پيدا نشد قصد آن درخت بخت نكرد كه(فاجاءها المخاض الي جذع النخله) او را درد به درخت آورد و درخت خشك،‌ميوه دار شد. تن، همچون مريم است و هر يكي عيسي داريم. اگر ما را درد پيدا شود، عيساي ما بزايد و اگر درد نباشد، عيسي هم از آن راه نهاني كه آمد، باز به اصل خود پيوندد، الا ما محروم مانيم و از و بي بهره.(فيه ما فيه مولانا جلال الدين محمد ص ۲۰)

من درد تورا زدست آسان ندهم
دل برنكنم زدوست تا جان ندهم
از دوست به يادگار دردي دارم
كآن درد به صد هزار درمان ندهم

که «تو چه دوست داری؟» گفت «دشنام

که هر چیزی که دیگر می دهندم

بجز دشنام منت می نهندم»

(اسرارنامه ی شیخ فریدالدین عطار نیشابوری - ص ۱۳۶)

این روزها زیاد روزهای قشنگی نیست. البته بیشتر تقصیر خود منه. کم توجهی و بی محلی به تن و جسم بعضی وقتها کار دست آدم می ده. یه درد کهنه ی قدیمی آزارم می ده که اونقدر بهش بی توجهی کردم که دارم کار دستم میده. خدا پدر استاد ما رو بیامرزه که خیلی حق گردن ما داره. تا دید حال ندارم پاشد اومد درخونه گفت بریم بیرون. دنبالش رفتیم یه چرخی زدیم و برگشتیم یه کم روحیم عوض شد همینکه کنارش میشینی حال و هوات عوض می شه اصلا همه چیز یادت میره. تو ماشین که بودیم گفت تو چرا به خودت توجه نمیکنی. گفتم: ای بابا استاد من زیاد بدنم رو تحویل نمیگیرم. درسته بعضی وقتها ولش می کنم که بره هر چی دوست داره بخوره ولی خوب بیشتر وقتها افسار این اسب دست خودمه. خندش گرفت. گفت بابا تو دیگه کی هستی.......
اما داستان اسکندر مقدونی - کسی که بعضی از آقایون علما فکر می کنند پادشاه ذوالقرنین که در قرآن آمده است شخص ایشان است. و کلی مقام منزلت برایش آورده اند. باز خدا بیامرزه علامه ی بزرگ مرحوم طباطبایی رو که با کلی تحقیق و تفحص ثابت کرد که این پادشاه کسی جز کوروش ایرانیان نیست. در این گفتار سر می زنیم به کارهای اسکندر و توجه آقایونی که عقیده دارند ذوالقرنین ایشان است رو جلب میکنیم به تاریخ و موارد گفته شده درباره ی وی:

«اسکندر به مقدونیه توسعه داد. یونان را مطیع گردانید و ممالک ایران هخامنشی را به استثنای قفقازیه، قسمت شمال شرقی، آسیای صغیر و حبشه(مجاور مصر) به تصرف آورد(فقط راجع به هند درست معلوم نیست که حدود دولت هخامنشی تا کجا بوده) بعد می خواست به عربستان برود که اجل امانش نداد. این است خلاصه ی کارهای او. این کارها به چه شکل و به چه قیمت انجام شد؟ با برافکندن تب از بیخ و بن، برده کردن اهالی غیریونانی می لت، خراب کردن هالیکارناس، برانداختن صور، یعنی واسطه ی مهم تجارت شرق و غرب، هدم غزه، آتش زدن تخت جمشید و قصور آن، نابود ساختن مساکن برانخیدها، برانداختن شهر کوروش در کنار سیحون، خراب کردن شهر مماسن ها، کشتار در اهالی سغد بعد از مراجعت به آن طرف سیحون، نابود ساختن شهر آسکینیان، برافکندن شهر سنگاله از بیخ و بن و رفتار وحشیانه با مرضای آن، قتل عام در شهر مالیان و در شهرهایی که مقاومت می کردند، برده گیری و فروش اهالی از مرد و زن در شهرهایی که خراب میشد، کشتارهای مهیب در مملکت اوریتها و آرابیتها و نیز در مردمان کوهستانی و غیره و غیره.
نمیتوان به تحقق معلوم کرد که جنگهای اسکندر برای بشریت به چه قیمت تمام شده، ولی از یکجای روایت دیودور میتوان حدس زد که ضایعان تقریبا چه بوده، زیرا مورخ مزبور گوید: در یکی از شورشهای سغد، اسکندر اهالی ولایت سغد را به عده ی صدوبیست هزار از دم شمشیر گذراند. در هند هم موارد کشتارهای عمومی ذکر شده و هر دفعه مورخین از هزاران یا ده ها هزار نفر سخن گفته اند.(منبع تاریخ ایران باستان - ج ۲ - ص ۱۸۸۰) .

حال این شما و این بیرحمی های جناب اسکندر مقدونی که اصلا اهل مقدونیه بوده نه یونان و از اسم نحسش هم پیداست. بعد بگذارید کنار کوروش ایرانیان که در مقاله های بعدی خیلی دوست دارم که بتونم از ایشون هم شمه ای بگویم شاید برای خود ما یه چیزهایی روشن شود.

سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهي 

 گفت بازآي كه ديرينه اين درگاهي 

 همچو جم جرعه ما كش كه ز سر دو جهان 

 پرتو جام جهان بين دهدت آگاهي 

  بر در ميكده رندان قلندر باشند 

 كه ستانند و دهند افسر شاهنشاهي 

  خشت زير سر و بر تارك هفت اختر پاي 

 دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهي 

  سر ما و در ميخانه كه طرف بامش 

 به فلك بر شد و ديوار بدين كوتاهي 

  قطع اين مرحله بي همرهي خضر مكن 

 ظلمات است بترس از خطر گمراهي 

  اگرت سلطنت فقر ببخشند اي دل 

 كمترين ملك تو از ماه بود تا ماهي 

  تو دم فقر نداني زدن از دست مده 

 مسند خواجگي و مجلس تورانشاهي 

  حافظ خام طمع شرمي از اين قصه بدار 

 عملت چيست كه فردوس برين مي‌خواهي  

خوب اینهم شعری که این هفته سرکلاس در موردش بحث شد. چند نکته مهم رو درباره ی این شعر میگیم و از هفته ی بعد هم سعی می کنیم صدای کلاس رو ضبط کنیم تا اونهایی که غایب بودندبتونند صدای کلاس رو هم داشته باشند.

از سخنان بايزيد بسطامي
بنده عاشق پروردگار خويش نخواهد شد مگر آنكه خويشتن را آشكارا و پنهان در راه خشنودي وي بذل كند و خداوند از دل وي خواند كه جز او را نخواهد.
بايزيد را پرسيدند: نشانه‌ي عارف چيست؟ گفت: سستي نگرفتن در ذكر حق سبحانه و بيزاري نيافتن در حق وي و انس نگرفتن به غير او.
وي را گفتند: بنده از چه راه به بالاترين درجات رسد؟ گفت: اينكه كر و كور و لال بود.
روزي احمد بن خضرويه بلخي به محضر بايزيد آمد. وي احمد را گفت: تا كي گرد جهان همي گردي؟ احمد گفت: آب اگر در جايي درنگ كند بدبو شود. بايزيد گفتش: دريا شو تا بدبو نگردي.
نيز گفت: آنكس كه خدا را شناخت، با خلق خدايش لذتي نخواهد بود و كسي را كه دنيا را شناخت زيستن در آن لذتش نبخشد. آنكس كه چشم بصيرتش گشوده شود مبهوت گردد و ديگرش فرصت سخن نبود.
و نيز گفت: بنده تا آن زمان كه جاهل است، عارف است و هرگاه جهلش زوال يابد، معرفتش نيز زايل گردد.
مردي از بايزيد پرسيد با كدام كس همنشين شوم؟ گفت: با آنكس كه نيازمند آن نباشي كه چيزهايي را كه خداوند از آن آگاه است، از او پنهان كني.
نيز گفت: تا زماني كه بنده پندارد كه بدتر از او بين مخلوق يافت شود متكبر محسوب گردد.

بر خلاف خيلي‌ها كه دوست دارند برگردند به اون دوران كودكي من اصلا دوست ندارم. فقط خاطراتش مونده هر چند مطمئن‌ هستم اگر دوست هم داشته باشم نمي‌شه برگشت.
بگذريم نمي‌خواهم مقدمه‌ رو طول بدم. اولش يه شعر از فريدون مشيري كه من عاشق اين شعرم. ناگفته نمونه شعر درباره‌ي پاييز زياد گفته شده از شعر منوچهري كه مي‌گفت: خيزيد و خز آريد كه هنگام خزان است باد خنك از جانب خوارزم وزان است. كه وقتي مي‌خونيش صداي خش خش راه رفتن آدم‌ها رو روي برگهاي زرد درختا كه تو خيابون ريخته رو حس مي‌كني. تا شعر بي‌نظير و زيباي مهدي اخوان ثالث كه حتما يه روز براتون مي‌آرم توي وبلاگ و صد البته خيلي‌هاتون خونديدش و به باغ بي‌برگي هم معروفه: باغ بي برگي كه مي‌گويد كه زيبا نيست. داستان از ميوه‌هاي سربه گردون ساي اينك خفته درآغوش پست خاك مي‌گويد.....

و اما شعر فريدون كه خيلي زيباست مثل خودش رمانتيك و اوج قله‌ي عاشقانه‌ي شعر معاصر:

حريق خزان بود

 همه برگ ها آتش سرخ

 همه شاخه ها شعله زرد

 درختان همه دود پيچان

 به تاراج باد

 و برگي كه

                  مي سوخت

                                  مي ريخت

                                                      مي مرد

و جامي سزاوار چندين هزار آفرين

 كه بر سنگ مي خورد

من از جنگل شعله ها مي گذشتم

غبار غروب

به روي درختان فرو مي نشست

 و باد غريب

عبوس از بر شاخه ها مي گذشت

 و سر در پي برگ ها مي گذاشت

 فضا را صداي غم آلود برگي كه فرياد مي زد

 و برگي كه دشنام مي داد

و برگي كه پيغام گنگي به لب داشت

لبريز مي كرد

و در چشم برگي كه

                         خاموش... 

                                                     خاموش...

                                                                             مي سوخت

 نگاهي كه نفرين به پاييز مي كرد

حريق خزان بود

 من از جنگل شعله ها مي گذشتم

همه هستي ام جنگلي شعله ور بود

كه توفان بي رحم اندوه

به هر سو كه مي خواست

                               مي تاخت

                                                مي كوفت

                                                              مي زد

                                                                                به تاراج مي برد

 و جاني كه چون برگ

                            مي سوخت

                                                    مي ريخت

                                                                      مي مرد

و جامي سزاوار نفرين كه بر سنگ مي خورد

شب از جنگل شعله ها مي گذشت

حريق خزان بود و تاراج باد

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگي كه خاموش مي سوخت گفتم

 مسوز اين چنين گرم در خود مسوز

مپيچ اين چنين تلخ بر خود مپيچ

كه گر دست بيداد تقدير كور

 ترا مي دواند به دنبال باد

 مرا مي دواند به دنبال هيچ

اين هفته شعر

سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهي

گفت بازآ كه ديرينه‌ي اين درگاهي

رو براي بچه‌ها شرح دادم البته خيلي سريع چون بايد از جشن مهرگان هم حرف مي‌زديم بعد هم كار كشيد به جشن نوروز و سبزه گره زدن و ..... كه يه ذره طولاني شد. بعد هم اين هفته يادروز حافظ روز شنبه ۲۰ مهرماه هست كه بايد از حافظ هم حرف مي‌زديم. خلاصه شد يه كشكول كه يكي از بچه‌ها بيرون كلاس گفت:اونقدر تند گفتيد كه شكل ام پي تري شده بود. خجالت كشيدم گفتم اي داد بيداد باز هم هر چي خواستم پشت سر هم گفتم و باز هم كسي چيزي نفهميد. خوبيش اينه كه بچه ها عادت كردند. اونهايي كه مي نويسند و اونهايي كه گوش مي كنند.

نوشتن تو اينجا رو آغاز كردم كه اونهايي كه نرسيدند چرت و پرت هاي من رو بنويسند يا اونهايي كه هر چي گوش كردند يادشون رفت رو بتونند اينجا پيدا كنند. از خدا مي خواهم تو اول راه و تمام طول مسير كمكم كنه بتونم ادامه و خوب بنويسم.

پاي در راه مي گذارم و باز

در دلم هست ترس و تنهايي

آخرين بار از تو ميپرسم

توچه آيا تو نيز مي‌آيي؟