به رنگ هر چه دلت می خواهد

امروز يكي از بچه‌هاي انجمن كه خيلي هم زحمت مي كشه زنگ زد از ادامه‌ي جمله‌ي دكتر علي شريعتي سوال كرد كه گفته بود: خدايا مرا به ابتذال آرامش و خوشبختي مكشان....

تصميم گرفتم چند تا از جمله‌هاي ناب دكتر رو هديه كنم به اون دوست مهربونم و همه‌ي دوستاي خوب و بي‌نظيرم. شايد در اين روزها كه سرشار از دروغ و نيرنگ و رياست مرحمي باشد بر زخم‌هاي سربازكرده‌ي شما..............

آنان كه مي‌فهمند عذاب مي‌كشند و آنان كه نمي‌فهمند عذاب مي‌دهند

خدایا!  در روح من، اختلاف در انسانیت را با اختلاف در فکر و اختلاف در رابطه با هم میامیز! آنچنان که نتوانم این سه موضوع جدا از هم را، باز شناسم

خدایا! اندیشه و احساس مرا در سطحی پائین میاور که زرنگی‌های حقیر و پستی‌های نکبت‌بار و پلید “شبه آدم‌های اندک” را متوجه شوم

خدایا! مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان اضطراب‌های بزرگ، غم‌های ارجمند و حیرت‌های عظیم را به روحم عطا کن لذت‌ها را به بندگان حقیرت بخش و دردهای عزیز بر جانم ریز

خدایا مرا از چهار زندان بزرگ انسان: طبیعت، تاریخ و جامعه و خویشتن رها کن تا آنچنان که تو ای آفریدگار من، مرا آفریده‌ای، خود آفریدگار خود باشم، و نه همچون حیوان خود را با محیط، که محیط را با خود تطبیق دهم

خدایا در تمامی عمرم، به ابتذال لحظه‌ای گرفتارم مکن که به موجوداتی برخورم که در تمامی عمر، لحظه‌ای در ترجیح عظمت، عصیان و رنج بر خوشبختی، آرامش و لذت اندکی تردید کرده‌اند

خدایا! مرا از زبونی تقلید نجات بخش تا قالب‌های ارثی را بشکنم تا در برابر “قالب‌ریزی” غرب و شرق بایستم تا دیگران حرف نزنند و من فقط دهنم را تکان دهم

و سرآخر

خدایا! آتش مقدس “شک” را آنچنان در من بیفروز تا همه‌ی یقین‌هایی را که در من نقش کرده‌اند، بسوزاند آنگاه از پس توده‌ی این خاکستر، لبخند مهراوه بر لب‌های صبح یقینی شسته از هر غبار، طلوع کند

به اميد ديدار........

اینهم یه شاهکار از شعر پارسی که تو قوطی هیچ عطاری پیدا نمی کنید پیشکش به همه ی دوستای مهربونم........

پيركي لال سحرگاه به طفلي الكن                             مي‌شنيدم كه بدين نوع همي راند سخن

كاي ززلفت صصصبحم شاشاشام تاريك                      وي زچهرت شاشاشامم صصصبح روشن

تتترياكيم و بي شششهد للبت                                 صصصبر و تاتاتابم رررفت از تتتن

طفل گفتا مممن را تو تو تقليد مكن                           گگگم شو زبرم اي كككمتر از زن

مي ميخواهي مممشتي به ككلّت بزنم                      كه بيفتد مممغزت به ميان ددهن

پير گفتا وو والله مممعلوم است اين                            كه كه زادم من بيچاره زمادر الكن

هههفتاد و ههشتاد وسه سال است فزون                   كه كه گنگ و لالالالم ببخلاق زمن

طفل گفتا خخدا را صصصد بار ششكر                         كه برستم به جهان از مملال وممحن

ممن هم گگگنگم مممثل تو تو تو                               تو تو هم گگگنگي مممثل مممن

(ميرزا حبيب‌الله قاآني شيرازي)

خيلي وقت‌ها هست كه آدم فكر مي‌كنه عبادت‌هايي كه انجام مي‌ده خيلي زياده و حتما قابل توجه غافل از اينكه هيچ كس نمي‌دونه كدوم عبادت به درگاه خدا مقبوله و كدوم نيست ولي هر چي هست من فكر مي‌كنم خدا به هر بهانه‌اي كه هست دوست داره بنده‌اش رو مورد بخشش و عفو قراربده. مطلب زير را بخوانيد...

شنيدم كه شيخي به بغداد بود                                            زمستان به راهي گذر مي‌نمود

به كنجي يكي بچه‌ي گربه ديد                                             كه لرزد زسرما چو از باد بيد

دل شيخ بر حال او سخت سوخت                                         ز رحمت به بالاي او رخت دوخت

بشد خم گرفت از زمين گربه را                                             نهان كرد در پوستين گربه را

پس او را چو مهمان سوي خانه برد                                        غذايي كه خود خورد دادش بخورد

همش سير فرمود و هم كرد گرم                                           هم او را مكان داد در جاي نرم

شنيدم كه چون شيخ رفت از جهان                                        به خوابش يكي ديد بس شادمان

بپرسيد از اوضاع و احوال او                                                  بگفتا مرا هست حالي نكو

نشد هيچ طاعت چو از من قبول                                            زمأيوسي خويش گشتم ملول

كه ناگه بگفتند دل دار شاد                                                   مگر بچه‌ي گربه رفتت زياد

چو لله كردي به او التفات                                                    خدا داد از اين گير و دارت نجات

نامه‌ي يك دختر ايراني به جوموووووووونگ......

سلام آقاي جومونگ .اميدوارم حالتان خوب باشد و ملالي در وجود شريف نباشد. اگر از احوال اينجانب و ساير هموطنان بپرسيد بنده که مخلص جناب عالي و تمام اعضاي گروه دامون هستم . هموطنان هم همگي دوست دار جناب عالي هستند و هرشنبه و سه شنبه مشتاقانه پاي تلويزيون مي نشينند تا جمال مبارک جنابعالي وياران را ببينند و مرحبا بگويند و بر هر چه تسو و تسوئيان لعن و نفرين بفرستند.

و البته بعضي ها هم به خاطر تماشاي جمال کم مثال بانو سوسانو به تماشاي سريال شما مي نشينند.به من چه؟ مرا که توي قبر اونها نمي گذارند. غرض فقط اين بود که بگويم اينجا همه جور آدمي هست.آقاي جومونگ من خيلي خوشحالم که سريال شما را تلويزيون ما نشان مي دهد. آخه مي دانيد؟ ماتوي سرزمين بزرگ مان اصلا آدمي مثل شمانداريم!

نه درتاريخ مان نه درقصه ها و افسانه هامان مثل شما نداريم. به همين جهت ديدن شجاعت هاي شما ،درستي شما ،کارداني شما برايمان لذت بخش است .چه کسي مي تواند سه تا تير در کمان بگذارد و هرسه رابه هدف بزند؟ چه کسي مي تواند آنهمه صبرکند تا اعتماد آدمي مثل تسو را به دست بياورد؟ چه کسي مي تواند يک تنه به وسط يک فوج بزند و همه را از دم تيغ بگذراند؟

اين کار فقط و فقط ازجنابعالي برميايد.عموي پدرم مي گويد رستم زور صدتا جومونگ راداشته است. ولش کنيد لطفا. پير است و هذيان مي بافد .کلي هم اسم هاي اجغ وجغ مثل گيو و گودرز و سياوش و بيژن و کيخسرو و اينها پشت سرهم رديف مي کند که مثلا اينها اساطير مايند .من که جدي اش نميگيرم اگر آنها اسطوره بودند، اگر از جنابعالي سر تر بودند چرا صداسيماي ما ازشان فيلم نمي سازد؟

 

مگر رستم هماني نبود که چند وقت پيش ها يک سريالي ازش نشون داد؟ اونکه اصلا لاجون بود.فقط حرف ميزد. اگر اسطوره ما اون بود ما اصلا اسطوره نخواستيم, داداشم ديروز که ازمدرسه اومد ازقول معلم تاريخشون مي گفت که ما يه ستارخاني داريم که مثل جومونگ افسانه نيست و واقعي است وتازه از جومونگ هم چيزي کم نداره .و کلي ازشجاعت و کاردرستي اش گفت.

گفتم داداشم گوش کن.من هم ستارخان راخوب مي شناسم. هموني يه که اسمش رو خيابون دايي اينهاست. اما اگه کارش درست بود لابد يه فيلمي، سريالي چيزي ازش مي ساختند. بد که نگفتم .خلاصه اينجا هرروز يه اسطوره علم مي کنند که مثلا ازشما سرتر باشه اما نمي شه .اما گوش من بدهکار اين حرفها نيست .من فقط مخلص جومونگم وغيرجنابعالي اسطوره اي ندارم.دور دور جومونگ است وبس.منبع:برنا

امروز حال و هواي خوبي نداشتم از صبح دلم گرفته بود تا رسيدم به اين شعر وقتي خوندم با هر كلمه‌اش آتشي به جان خسته‌ام نشست. من كه خيلي باهاش حال كردم اميدوارم به شما هم بچسبه.....

اهل ليلي جمله مجنون را همي                               در قبيله ره ندادندي دمي

داشت چوپاني در آن صحرا نشست                           پوستي بستد ازو مجنون مست

سرنگون شد پوست اندر سرفكند                              خويشتن را كرد همچون گوسفند

آن شبان را گفت بهر كردگار                                      در ميان گوسفندانم گذار

سوي ليلي ران گله، من در ميان                              تا بيابم بوي ليلي يك زمان

تا نهان از غير زير پوست من                                    بهره گيرم ساعتي از دوست من

گر ترا يك دم چنين دردي بود                                    در بن هر موي تو مردي بود

اي دريغا درد مردانت نبود                                        درد بايد مرد را آنت نبود

عاقبت مجنون چو زير پوست شد                             در گله پنهان به سوي دوست شد

خوش خوشي برخاست اول جوش ازو                       پس به آخر گشت زايل هوش ازو

چون در آمد آب و عشق از سر گذشت                      بر گرفتش آن شبان بردش به دشت

آب زد بر روي آن مست خراب                                  تا دمي بنشست آن آتش ز آب

بعد از آن، روز دگر مجنون مست                              كرد با قومي به صحرا در نشست

يك تن از قومش به مجنون گفت باز                          بس برهنه مانده‌اي اي سرفراز

جامه‌اي كان دوست تر داري و بس                           گر بگويي من بيارم اين نفس

گفت هر جامه سزاي دوست نيست                         هيچ جامه بهترم از پوست نيست

پوستي خواهم از آن گوسفند                                 چشم بد را نيز مي‌سوزم سپند

اطلي و اكسون مجنون پوست است                        پوست خواهد هر كه ليلي دوست است

برده‌ام در پوست بوي دوست من                             كي ستانم جامه‌اي جز پوست من

يافت دل در پوست راز دوستي                                چون نداري مغز باري پوستي

عشق بايد كز خودي بستاندت                                پس صفات تو بدل گرداندت

(منطق الطير عطار)

سلام خدمت همه‌ي دوستاي مهربونم

مدتي اين مثنوي تاخير شد بايد ببخشيد و عذر من رو بپذيريد.
امشب يه بيت شعر براي يكي از دوستاي خيلي خيلي خيلي محترم و عزيزم فرستادم اين بيت اين بود:
زبور عشق نوازي نه كار هر مرغي است            بيا و نوگل اين بلبل غزلخوان باش

اين بيت خيلي به دل خودم چسبدي تصميم گرفتم اين يه بيت رو يه كمي درباره‌اش توضيح بديم. منبع اين توضيح كتاب«شرح اشارت حافظ» نوشته‌ي علي اكبر رزاز است...

«زبور در اصطلاح به كتاب داود پيامبر اختصاص دارد، ولي در لغت به معناي هر نوع كتاب حكمت اطلاق شده است.
شايد كتاب داود را بدان جهت زبور ناميده‌اند كه شامل حكمت‌هاي عقلي است. ناصرخسرو گويد:
اي پسر شعر حجت از بر كن                كه پر از حكمت است همچو زبور
در مفردات راغب اصفهاني آمده است:
به گفته‌ي برخي ، زبور اسم كتابي است كه مخصوص حكمت‌هاي عقلي است و بيان احكامي نكند، در مقابل، كتاب كه متضمن احكام شرعي نيز هست و دليل اين سخن آن است كه زبور داود متضمن احكام شرعي نيست.(نقل از لغت‌نامه)
از اين رو به نظر مي‌رسد زبور عشق اضافه‌ي بياني است و مراد از آن شعر يا نوشته‌اي كه نكات عرفاني و حكمت‌هاي ذوقي را بازگو كند. نواختن نيز به قرينه‌ي زبور، به معناي سرودن و خواندن است.
بنابراين سروده‌هاي عطار و عراقي و غزليات جاودانه‌ي مولانا و حافظ را مي‌توان زبور عشق ناميد.
زبور عشق به احتمال زياد، براي نخستين بار در ادب فارسي توسط شيخ فريدالدين عطار و در منطق الطير به كار رفته است و اين اصطلاح در بيت حافظ تلميحي است به خطابه بلبل در جمع مرغاني كه به راهنمايي هدهد، به عزم ديدار سميرغ به كوه قاف سفر مي‌كنند:
بلبل شيدا درآمد مست مست                        وزكمال عشق نه نيست و نه هست
معنيي در هر هزار آواز داشت                        زير هر معني جهاني راز داشت
شد در اسرار معاني نعره زن                        كرد مرغان را زبان بند از سخن
گفت بر من ختم شد اسرار عشق                جمله‌ي شب مي‌كنم تكرار عشق
نيست چون داود يك افتاده كار                    تا زبور عشق خوانم زار زار
در اين ابيات مي‌بينيم كه بلبل شيدا به مثابه‌ي عارفي شوريده حال است كه رد عالم جذبه و بي‌خودي به افشاي اسرار عشق و معرفت مي‌پردازد و چنان با شور و حال سخن مي‌گويد كه مرغان حاضر در مجلس مسحور كلام او شده و لب از گفت و گو فرو بسته‌اند:
مطرب چه پرده ساخت كه در پرده‌ي سماع            بر اهل وجد وحال در هاي و هو ببست(حافظ)
با اين همه، بلبل شيدا ياران همسفر را افسرده حال مي‌بيند؛ لذا خواستار حريفي پخته و كارآزموده است تا زبور عشق را چنان كه بايد بر او بخواند و حق مطلب را كاملا ادا كند. با تعمق در ابيات فوق مبهمات بيت حافظ كه عبارتند از اين كه زبور عشق نوازي چيست و چرا اين فضيلت تنها به بلبل اختصاص دارد و مرغان ديگر از آن بي‌بهره‌اند.
و اين كه چرا حافظ خود را بلبل خوش الحان لقب داده و اشعار شورانگيز و رمزآلود خود را، زبور عشق ناميده است. تا حدي روشن مي‌شود.
نكته‌ي ديگر اين كه«هر مرغ» در بيت مورد بحث اشاره به شاعران و گويندگان هم عصر حافظ، چنان كه در ابيات زير، واژه‌ي مرغ به صورت استعاره از شاعر«شخص حافظ» به كار رفته است:
من آن مرغم كه هر شام و سحرگاه                زبام عرش مي‌آيد صفيرم
خوش چمني است عارضت خاصه كه در بهار حسن        حافظ خوش كلام شد مرغ سخن سراي تو
هر مرغ به دستاني در گلشن شاه آمد                        بلبل به نواسازي حافظ به غزل گويي

شب خوش و خدا نگهدار.......