به رنگ هر چه دلت می خواهد

سرانجام بستر جز از خاک نیست                                           از او بهر زهر است، تریاک نیست

چو دانی که ایدر نمانی دراز                                                  به تارک چرا بر نهی تاج آز؟

تو را زین جهان شادمانی بس است                                       کجا رنج تو بهر دیگر کس است

تو رنجی و آسان دگر کس خورد                                           سوی گور و تابوت تو ننگرد

بر او نیز شادی همی­بگذرد                                                   همان مرگ، زیر پِیَش بسپرد

زِروز گذر کردن اندیشه کن                                                  پرستیدن دادگر پیشه کن

به نیکی گرای و میازار کس                                                 ره رستگاری همین است و بس