بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
اگر غم لشگر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطر گردان را شکر در مجمر اندازیم
چو در دستست رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش
که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سراندازیم
| دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود | تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود | |
| دل که از ناوک مژگان تو در خون میگشت | باز مشتاق کمانخانه ابروی تو بود | |
| هم عفاالله صبا کز تو پیامی میداد | ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود | |
| عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت | فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود | |
| من سرگشته هم از اهل سلامت بودم | دام راهم شکن طره هندوی تو بود | |
| بگشا بند قبا تا بگشاید دل من | که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود | |
| به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر | کز جهان میشد و در آرزوی روی تو بود |
سلامي چو بوي خوش آشنايي
اميدوارم كه اين روزها كه به استقبال بهار ميريم همگي در اوج شادي و شادكامي باشيد.
دربارهي رسم و رسومات عيد و ريشهي تاريخي آن سال گذشته چند مقاله كامل روي وبلاگ گذاشتم. امسال لينك مطالب رو ميذارم براي دوستان....
http://berang.blogfa.com/post-104.aspx چهار شنبه سوري
سيزده بدر http://berang.blogfa.com/post-105.aspx
خواجه پيروز http://berang.blogfa.com/post-108.aspx
كشت سبزه نوروي http://berang.blogfa.com/post-109.aspx
تحويل سال http://berang.blogfa.com/post-110.aspx
عيد نوروز http://berang.blogfa.com/post-111.aspx
اي دوست مرا بخاطر آور http://berang.blogfa.com/post-112.aspx
زندگي
اثري هنري است نه يك مسئله رياضي
به آن فكر نكن از آن لذت ببر.
(منبع: اینترنت)
با صدای علیرضا افتخاری
و این هم شعرش...
آه ای صبا چون تو مدهوشم من...
خود فراموشم من... خانه بر دوشم من..خانه بر دوش..
من در پیش کو به کو افتادم دل به عشقش دادم..
حلقه در گوشم من... حلقه در گوش
گر در کویش برسی برسان..این پیام مرا ..
بی چراغ رویت من ندارم دیگر تاب این شبهای سرد و خاموش
هرگز هرگز باور نکنم ..عهد و پیمان ما شد فراموش..
ای جان من غرق سودای تو ..بی تماشای تو..
دل ندارد ذوق گفتگویی
بی جلوه ات آرزو بی حاصل..
بی تو در باغ دل ...
خود نروید سرو آرزویی
شبها مرغ لب بسته منم ...دل شکسته منم ...
تا سحر بیدارم... سر به زانو دارم...
بر نخیزد از من های و هویی
بی تو سیر گل را چه کنم ...
گل ندارد بی تو.. رنگ و بویی
آتش می گیرد جانم
نمی دانم چه حسی است
باران همه آتش ها را خاموش می کند و
دل مرده مرا به آتش می کشد...
عجب حکایتی دارند دل های مرده
باز هم دارد باران می بارد
من نه عاشق هستم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من! 