گلی از بوستان سعدی
سلام و ادب و احترام
امسال که نتونستیم در ایام نوروز مسافرت بریم فرصت های دیگه ای دست داد که در خلوتی خانه کمی با پسرها سر و کله بزنم. با امیر رضا و اردوان شروع کردیم به خواندن گلستان سعدی. خلاصه ای از کتاب تو کتابخونه بود که یکی در میون پسرها می خوندن و منهم آنچه به ذهنم می رسید براشون می گفتم.
امیررضا و اردوان ذوق زیادی داشتند که می تونستند کلام زیبای سعدی رو بخوانند و کلمه های سختش رو یادداشت می کردند تا سری بعدی که مرور می کنند بتونند بدون نیاز به پدر موضوع را بفهمند.
امروز برای شماها که بهترین دوستای من هستید قسمتی از بوستان سعدی رو می آورم. جهت یادآوری بد نیست بدانید که سعدی علیه الرحمه قله شعر «عاشقانه» زبان فارسی است (مولوی قله شعر عارفانه است) کلام سعدی در اوج سادگی بسیار زیبا و دلنشین و سراسر از نکات تعلیمی است....
مپرور تن ار مرد رای و هشی که او را چو میپروری میکشی
خردمند مردم، هنر پرورند که تن پروران از هنر لاغرند
کسی سیرت آدمی گوش کرد که اول سگ نفس خاموش کرد
خور و خواب تنها طریق ددست بر این بودن آیین نابخردست
خُنُک نیکبختی که در گوشهای به دست آرد از معرفت توشهای
بر آنان که شد سر حق آشکار نکردند باطل بر او اختیار
ولیکن چو ظلمت نداند زنور چه دیدار دیوش چه رخسار حور
تو خود را از آن در چه انداختی که چه را زِرَه باز نشناختی
(بوستان، باب ششم)
من نه عاشق هستم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من!