و علیک السلام یا رمضان
قصیده ای از سعدی برای وداع با ماه مبارک رمضان
| برگ تحویل میکند رمضان |
| بار تودیع بر دل اخوان |
| یار نادیده سیر، زود برفت |
| دیر ننشست نازنین مهمان |
| ماه فرخنده، روی برپیچید |
| و علیک السلام یا رمضان |
| الوداع ای زمان طاعت و خیر |
| مجلس ذکر و محفل قرآن |
| مهر فرمان ایزدی بر لب |
| نفس در بند و دیو در زندان |
| تا دگر روزه با جهان آید |
| بس بگردد به گونه گونه جهان |
| بلبلی زار زار مینالید |
| بر فراق بهار وقت خزان |
| گفتم انده مبر که بازآید |
| روز نوروز و لاله و ریحان |
| گفت ترسم بقا وفا نکند |
| ورنه هر سال گل دمد بستان |
| روزه بسیار و عید خواهد بود |
| تیر ماه و بهار و تابستان |
| تا که در منزل حیات بود؟ |
| سال دیگر که در غریبستان؟ |
| خاک چندان از آدمی بخورد |
| که شود خاک و آدمی یکسان |
| هردم از روزگار ما جزویست |
| که گذر میکند چو برق یمان |
| کوه اگر جزو جزو برگیرند |
| متلاشی شود به دور زمان |
| تاقیامت که دیگر آب حیات |
| بازگردد به جوی رفته روان |
| یارب آن دم که دم فرو بندد |
| ملک الموت واقف شیطان |
| کار جان پیش اهل دل سهلست |
| تو نگه دار جوهر ایمان |
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۵/۱۷ ساعت 14:25 توسط جام می
|
من نه عاشق هستم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من!