به رنگ هر چه دلت می خواهد

كه گفتت برو دست رستم ببند؟                                             نَبندد مرا دست، چرخ بلند

نبيند مرا زِنده با بَند، كس                                                     كه روشَن رَوانم بَر اين است و بَس

آیا شعری حماسی و هیجان­انگیزتر از این هم مى­شود؟

از اينجاست كه گفته­اند:

هر آن كس كه شهنامه خوانى كند                                         اگر زن بود پهلوانى كند

و به همين جهت بود كه فرهاد ميرزاى معتمدالدوله (حاكم فارس) مُلا سياوش، شاهنامه خوان معروف دشتى و دشتستان را حَبس كرد و بعد، از او تعهّد گرفت كه شاهنامه نخواند، و گفت:

تو با خواندن شاهنامه، مردم دشتى و دشتستان را ياغى كردى.